Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

EYMAN VE’N-NUZUR BAHSİ

DEVAM: 4. Babaların Adı İle Yemin Etmek Mekruhtur

Ömer (r.a)’den şöyle dediği rivayet edilmiştir: Rasûlullah (s.a.v.) beni işitti… -(Hz.Ömer;) babalarınız adı ile… sözüne kadar, önceki (3249.) hadisin mana olarak benzerini (söyleyip) şunu da ilâve etti-: “Vallahi (artık) ne kendimden ne de (başkasından) naklen bu şekilde bir daha yemin etmedim.”

İzah:

Buharî, eymân, tevhid; Müslim, eymân; Nesâî, eymân; ibn Mâce, keffarât; Tirmizî, nüzûr; Ahmed b. Hanbel, II, 7, 8, II, 17, 20, 48, 76..

Bu hadis, bundan önceki hadisin başka bir rivayetidir. Mu­sannif Ebû Dâvûd, önceki hadisi, Ahmed b. Yunus’dan, bunu işe Ahmed b. Hanbel’den almıştır. Tabiî, Ahmed b. Yunus ile Ahmed b. Hanbel’in isnadları da birbirinden farklıdır.

Ahmed b. Hanbel’in rivayetinde, Ahmed b. Yunus’un rivayetinde bu­lunmayan iki cümle vardır. Ebû Dâvûd, bu fazlalıkları aynen aktarmış, geri kalan kısmı ise “Önceki hadisin manasım…” şeklinde işaretle iktifa etmiştir.

Ahmed b. Hanbel’in rivayetindeki fazlalıklardan biri, hadisin başında­ki, Rasûlullah’ın Hz.Ömer’in, sözünü işittiğine dair olan cümle; diğeri de yine Ömer’in, bir daha o şekilde yemin etmediğini ifade ettiği cümledir.

Bu son kısım, Buharî ve Müslim’in rivayetlerinde:”Vallahi Rasülullah’i dinledikten beri ne kendimden ne başkasından naklen bir daha öyle yemin etmedim” şeklinde varid olmuştur.

Hz. Ömer’in bu ifadesinden anlaşıldığı üzere, o babasının adı ile yemin ettiğinde ya bunun günah olduğunu bilmiyordu ya da, cahiliye devrinden kal­ma bir alışkanlık olarak diline öyle gelivermişti. Ama Hz.Nebi kendi­sini bu şekilde yemin etmekten nehyedince artık bir daha öyle yemin etmedi.