Hadis Ansiklopedisi Trke Hadis Kaynaklar
SÜNEN EBU DAVUD
NİKAH BAHSİ
DEVAM: 22-23. Evlendirilmek İstenen Kadının İznini Almak
Ebu Hureyre (r.a.)’den; demiştirki: “Resûlullah (s.a.v.) (şöyle) buyurdu; “Babasız (baliğ) kızın kendisinin nikahı) hakkında izni alınır, eğer susarsa o (sükût) onun iznidir. Eğer kabul etmezse, üzerine varılmaz.”
(Bu hadis) Yezid’in rivayetinde (Muhammed b. Amr’den) ihbarla (“ahberani” tabiriyle nakledilmiştir). Ebu Davud dedi ki: Aynı şekilde Ebu Halid Süleyman b. Hayyan ile Muaz b. Muaz da bu hadisi, Muhammed b. Amr’den (muan’an olarak) rivayet etmişlerdir.
Diğer tahric: Tirmizî, nikah, Nesâî, nikah; Dârimî, nikah; Ahmed b. Hanbel, I, 261, 334; II, 259, 475; IV, 94, 408, 411.
AÇIKLAMA:
Yetîm “tek kalma” anlamındaki “yetem” kökünden gelir. Babası ölmüş kimseye babasından ayrı, tek kaldığı için yetim dendiği gibi kocası ölmüş kadına da yetime denir. Bu kelimenin sözlük anlamıdır. Bu anlamda kaç yaşında olursa olsun babası Ölmüş insana yetim denebilir. Fakat örfen yetim, babası ölmüş çocuğa verilen addır. Bu itibarla erginlik çağına gelen çocuğa yetim denemez. Hz. Ali “Bulûğa erdikten sonra yetimlik kalkar*’ buyurmuştur. Demek ki örfen babaları ölmüş erkek ve kızlara yetim dendiği gibi, kocasız kalmış kadınlara da yetime denebilir. Hattabî’nin beyânına göre bu hadis-i şerifte “Yetime” kelimesiyle, “bulûğ çağına varmadan Önce babası ölmüş sonra bulûğ çağına ermiş bakire kız” kastedilmiştir. Nitekim “Yetimlere mallarını veriniz.”[Nisâ 2] âyet-i kerimesinde de “yetimler” kelimesi bu mânâda kullanılmıştır. Fahr-i Kâinat efendimiz evlenme çağma gelen kızların da bir yetime gibi şefkat ve merhamete lâyık ve muhtaç olduklarını ifade etmek ve insanları onlara şefkatli davranmaya teşvik için bu çağdaki kızlar hakkında “yetîme” tâbirini kullanmıştır.