Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

CENAİZ BAHSİ

DEVAM: 54-56. Cenazeye Dua Etmek

Ebû Hureyre’den; dedi ki: Rasûlullah (s.a.s) bir cenaze namazı kıldırdı ve: “Allah’ım, dirimizi – ölümüzü, küçüğümüz- büyüğümüzü, erkeğimizi- kadınımızı, burada olanımızı, olmayanımızı, bağışla. Ey Allah’ım, biz’den, yaşattığın iman üzerine yaşat, öldürdüğünü de İslâm üzerine öldür. Ey Allah’ım! Bizi o’nun (ölümüne sabretme ve cenazesinin defnine katlanma) ecrinden mahrum etme, ve on(un vefatımdan sonra bizi sapıttırma” diyerek dua etti.

İzah:

Tirmizi cenâiz; İbn Mâce, cenaiz; Ahmed b. Hanbel, II, 368; IV, 170, V, 299-308; Nesâî, cenâiz 177.

Bu hadis-i şerif, “cenaze namazında dua ederken duanın sa­dece ölüye tahsis edilmeyip tüm müslümanları kapsayıcı ol­ması gerekir” diyen cumhûr’un delilidir. Çünkü görüldüğü gibi bu hadis-i şerifte cenaze namazı içerisinde yapılan dua sadece cenazeye tahsis edilme­yip kadına-erkeğe, ölüye-diriye, büyüğe-küçüğe ve cenaze namazında hazır bulunup – bulunmayan, kısacası tüm müslümanları kapsamına almıştır. Mutlak lâfız kemaline masruf olduğundan metindeki iman kelimesiyle kâmil iman, İslâm kelimesiyle de kâmil İslâm kasdedilmiştir. Bilindiği gibi, iman kalbin tasdik etmesi, İslâm da diğer organların bu tasdike uygun olarak Allah’ın ve Rasûlünün emirlerini yerine getirmesi demektir. Bu bakımdan kâmil iman ameli, kâmil İslâm da imanı gerektirdiği için metinde arkaya arkaya gelen iki cümleden birinde imân diğerinde İslâm zikredilmiştir. Ancak burada ön­ce iman, sonra İslâm zikredilirken, Tirmizî’nin ve daha başkalarının riva­yetlerinde İslâm’ imandan önce zikredilmiştir.

İslâmm zahiri ve dünyada lâzım bir amel olması, imânın da kalbî bir amel olup ölürken kendisine şiddetle ihtiyaç duyulması itibariyle Tirmizi’-nin bu rivayeti cenaze duasının ruhuna daha uygun ve bu rivayet ulema ya­nında daha meşhurdur.