bn Mace – Hadis 4125

SÜNEN İBN-İ MACE KİTABU’Z-ZÜHD <<4125>> ((7)) باب مجالسة الفقراء 7- FAKİRLERLE BERABER OTURMAK BABI

حدّثنا عَبْدُ اللهِ بْنُ سَعِيدٍ الْكِنْدِيُّ. حدّثنا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيُّ، أَبُو يَحْيَى حدّثنا إِبْرَاهِيمُ، أَبُو إِسْحَاقَ الْمَخْزُوِميُّن عَنِ الْمَقْبَرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ؛ قَالَ: كَانَ جَعْفَرُ بْنُ أَبِي طَالِبٍ يُحِبُّ الْمَسَاكِينَ وَيجْلِسُ إِلَيْهِمْ وَيُحَدِّثُهُمْ وَيَحَدِّثُونَهُ. وَكَانَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم يَكْنِيِهِ: أَبَا الْمَسَاكِينِ.

Ebu Hureyre (r.a.)’den; Şöyle demiştir: Ca’fer bin Ebî Talib (r.a.), fakirleri (çok) sever, onların yanında oturur, onlarla konuşur (sohbet eder) ve onlar da onunla konuşur (sohbet eder) di. Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) de ona Ebü’l-Mesâkin (yâni fakirlerin babası) ismini verirdi. AÇIKLAMA:Tirmizi bu hadisi Ca’fer b. Ebi Talib (r.a.)’ın fazileti bölümünde rivayet etmiştir. Bu hadis, büyük adamların ve eşraftan olanların fakirleri, düşkünleri sevmesinin, alçak gönüllülük ederek ilgilenmesinin bir fazilet ve övgüye layık bir meziyet olduğuna delalet eder. SONRAKİ