Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

VİTR BAHSİ

DEVAM: 23. Dua’nın Fazileti Ve Âdabı

Süfyan, Abbas b. Abdullah b. Ma’bed b. Abbas’dan önceki (1489.) hadisi rivayet edip “(azaptan korunmak için) yalvarma(nın edebi) şöyledir” dedi ve ellerini, üstleri yüzü tarafına gelecek şekilde kaldırdı.

İzah:

Bu ve bundan önceki rivayetlerin manası aynıdır. Ancak Ebû Davud’a iki ayrı yoldan gelmiştir. Öncekinde Abbas b. Ab­dullah’tan hadisi nakleden Vüheyb olduğu halde İbn Abbas’ın “azab’m defi için yalvarmanın edebini” diliyle tarif ettiği, Süfyan’ınkinde ise, bizzat ya­parak gösterdiği görülüyor.

Bu rivayetlerden anlaşıldığına göre yalvarıp yakarmak tazarru ve niyazda bulunmak için yapılan dualarda eller koltukların beyazlığı görülecek dere­cede kaldırılır. Avuçlar baş hizasına kadar getirilip üstleri yüze doğru gele­cek şekilde tutulur.

Tıybî, buradaki “= Yakarma” ile “karşılaşılması tasav­vur edilen azabı defetmek murad edilmiştir. Kişi bu şekildeki duasında elle­rini kalkan yapıp onunla kötülükten korunur” der.