Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

EDEB BAHSİ

DEVAM: 30. Yürürken Uyulması Gereken Tutum Ve Davranışlar

Said el-Cüreyrî dedi ki: Ebu’tTufeyl: Ben Rasûlullah (s.a.v.)’i gördüm, dedi. Ben: Onu nasıl gördün? diye sordum, Beyaz tenli, sevimli idi. Yürürken sanki yokuş aşağı inermiş gibiydi, cevabını verdi.

İzah:

Müslim, fedail; Ahmed b. Hanbel, V. 454.

Fahr-i Kâinat efendimiz hazretlerinin yolda yürüyüşleri hakkında Hz, Alı (kv.) efendimizin şöyle dediği rivayet edilmiştir: “Hz. Nebi önüne meylederek yürürdü.” Ebu Hüreyre hazretleri de: “Yere ayağını bastığı zaman ayağının tümü ile basardı.” (Yani kibarlık olsun diye ayağının ucuna basmaz, kibarlık taslamazdi) demiştir.

Bir rivayette de şöyle buyurulmuştur:

“Rasûlullah (s.a.v.) hazretleri yürüdüğü zaman organlarını sıkıca tutardı, hiç gevşetmezdi.” Rivayete göre Veda Haccında yaya yürüyen ashab (r.anhum) Nebi efendimize hızlı yürüyüşünü hatırlatarak biraz ya­vaş yürümesini istediler de onlara koşarak kendisine yetişmelerini tavsi­ye etti.

Mübarek yüzlerinin rengi hakkında ulu sahabelerin hepsi de “Beyaz idi” demişlerdir. Hz. Ali “Mübarek yüzü beyaz idi ve kırmızılığı da var­dı” derken Hz. Efıes; “Alında katışık bulunduğu, beyaz idi” demiştir.