Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

SALAT BAHSİ

DEVAM: 188-189. İki Rekatte(n Sonra) Yanılma (Sehv Secdeleri)

İmran b. Husayn (r.a.)’den; demiştir ki:

Resûlullah (s.a.v.) ikindi namazının üç rekatında selâm verdi. Sonra

-Mesleme’den rivayet edildiğine göre-

(hanımlarının) odalarına girdi. (Bunun üzerine elleri uzun olan ve el-Hırbâk denilen bir adam kalkıp):

Namaz kısaltıldı mı? Ya Resûlullah, dedi. Bu söze karşılık Resûlullah eteğini çekerek kızgın bir halde çıkıp:

“Doğru mu söyledi?” dedi. Ashâb:

Evet, dediler. Resûlullah (s.a.v.) da (kalan) bu rekatı kıldırdı. Sonra selâm verdi. Onun iki secdesini yaptı sonra (tekrar) selâm verdi.

İzah:

Müslim, mesâcid; Nesâî, sehv; İbn Mâce, ikâme: Ahmed b. Hanbel, V, 110.

İlk bakışta bu hadisle önceki hadisler arasında bir tezat olduğu zannedilmektedir.Zira önceki Ebû Hureyre rivayetlerinde Hz.Nebi’in iki rekâtta selâm verdiği belirtildiği halde bu ha­diste üç rekâtta selâm verdiği belirtildiği halde bu hadiste üç rekâtta selâm verdiği bildirilmektedir. Ancak bu hadisler arasında tezat yoktur. Çünkü be­lirtilen olayların birbirinden ayrı olması kuvvetle muhtemeldir.Hadislerin râvîlerinin ayrı ayrı zatlar oluşuna ilâveten birisinde Hz. Nebiin sela­mı verince mescidin kıble tarafındaki bir ağacın yanına gittiği söylenirken, diğerinde odalara girdiğinden bahsedilmesi bu ihtimali kuvvetlendirmekte­dir. Her iki hadiste de keyfiyeti Hz. Nebie söyleyen zâtın Zulyedeyn oluşu olayın tek olmasını gerektirmez. Her iki seferinde de Zulyedeyn’in mescidde olup da yanılmayı efendimize hatırlatması olmayacak bir şey değildir.

İbn Hacer her seferinde Zulyedeyn’in ortaya çıkışına bakarak hâdise­nin ayrı ayrı olabileceğini pek uygun bulmamış, İbn Ömer’in hadisindeki üçün­cü rekattan maksadın üçüncü rekatın başı olduğunu söyleyenlerin görüşünün daha isabetli olduğunu kabul etmiştir. Buna göre Hz. Nebi’in hücre­lere girdiğini söyleyen İbn Ömer, mescidin kıblesindeki ağaca doğru yürü­yen Resülullah’ın, hanımlarının hücrelerine girdiğini zannetmiştir.

İbn Huzeyme hadisenin birden fazla olduğunu söylemiş, Şevkânî de “doğrusu olayın birden fazla olduğunu söyleyen İbn Huzeyme ve ona tabi olanların sözüdür” demiştir.