Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

SALAT BAHSİ

DEVAM: 146-147. Rüku’da Ve Secdede Ne Söylenir?

Aişe (r.anha)’den rivayet edilmiştir: Nebi (Sallallahu aleyhi ve Sellem)’in rüku ve sücudunda “sübbuhun, kuddusun, rabbu’l-melaiketi verruhi Münezzehsin! Mukaddessin! Meleklerle Ruhun rabbisin (Ey Allahım)” derdi.

Diğer tahric: Müslim, salat; Tatbik; Ahmed b. Hanbel, VI, 35, 94, 115, 148, 149, 176, 193, 200, 244,

AÇIKLAMA:

Sübbuh ve kuddus kelimeleri sebbuh ve kaddus şeklinde de okunabilirse de, birinci şekilde okunuşları daha fasîh ve bu şekilde rivayetleri daha çoktur. Ulemadan bazılarına göre bunlar Allah’ın birer sıfatıdır. Bir takımları Allah’ın ismi olduklarım söylemişlerdir.

Sübbuhun’un manası, “Allah Teala’nın kendisine layık olmayan şeylerle, şerik ve nazîrden münezzeh olması” demektir.

Kuddus ise Allah Teala’mn kendisine layık olmayan her şeyden temiz­lenmiş olması manasına gelir. Bazılarına göre kuddus mübarek demektir.

“Ruh” tan murad, bazılarına göre büyük bir melektir. Bir takımları bun­dan maksadın Cibril aleyhisselam olmasını muhtemel görmüşlerdir. “Ruh” meleklerin de göremedikleri bir takım mahluklardır, diyenler de olmuştur.

Metinde geçen bu zikirlerin namazda okunması mevzuu ulema arasın­da ihtilaflıdır. Biz bir önceki hadisin açıklamasında bu mevzuda yeterli bil­giyi verdiğimiz için burada tekrara lüzum görmedik.