Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

SALAT BAHSİ

DEVAM: 144-145. Hz. Peygamberin “Eksik Kılınan Her Namaz Nafile Namazla Tamamlanır” Hadisi

Temim ed-Darî vasıtasıyla Nebi (Sallallahu aleyhi ve Sellem)’den bir önceki (864 ile aynı) manada bir hadis nakledildi. (O rivayette) Nebi (Sallallahu aleyhi ve Sellem); “Sonra zekat’ta böyledir ve sonra bütün ameller bu suretle ele alınır.” buyurdu.

Diğer tahric: İbn Mace, ikame; Tirmizî, salat

AÇIKLAMA:

Bu hadis-i şerif Tirmizi de şöyledir: “Kulun, kıyamet gününde ilk sorulduğu amel namazdır. Namazı doğru ise, şüphesiz felah bulur ve kurtulur, fasit ise, muhakkak hüsrana uğrar ve farzından bir-şey noksan kalmışsa, Allah Teala; Nafilesinden alıp farzını tamamlayınız buyurur.”

Mîrkat sahibinin beyanına göre cinayet, haksızlık gibi amellerde de iba­detlere müracaat edilir. Çünkü ayet-i kerimede “iyi ameller kötü amelleri yok eder”[Hud 114] buyuruluyor. Kimin birisinde hakkı kal­mışsa o .kimseden hakkı nisbetinde amel-i salih taleb eder ve talebi o kimse­den alınarak kendisine verilir. Nitekim Muhammed Zihni Efendi bu mevzuda şunları söylüyor: “Dürri- Muhtfir’ın sıfat-i salat bahsinin az evvelinde ve Reddi Muhtar’da belirtildiği üzere bir amelde bulunan kimsenin bu amelin sevabı­nı başkasına vermek vardır. İnsan kıldığı nafile namazların sevabını bile baş­kasına bağışlayabilir. Hasımları razı etmek için namaz kılmak yani Allah için kıldığı namazın sevabını, kendi hasmını hoşnut etmek için onlara bağışla­ması fayda vermez. Çünkü hasım affetmeyebilir. Bu durumda namazın se­vabı bağışlanmakla zayi edilmiş olur. Eğer hasım kendiliğinden, hakkından vazgeçmekle veya Cenab-ı Hakk’ın onu razı etmesiyle hakkından vazgeçer­se namazın sevabı kendine olur. Hasmı affetmeyecek olursa onun iyilikle­rinden alınıp hasmına verilir, iyilikleri yetmeyip de bitecek olursa, mazlumun günahlarından alınıp ona verilir. Sadaka da namaz gibidir. Bir danik (dirhe­min altıda biri) hak için, cemaatle kılınan makbul namazlardan yedi yüz na­maz sevabı ödeneceği hadislerde belirtilmiştir.”[Nimet-i İslam, s.131.]