Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

EDEB BAHSİ

DEVAM: 103-104. İnsan Rüzgar Estiği Zaman Hangi Duayı Okur?

Âişe (r.anhâ)’den (rivayet edildiğine göre) Nebi (s.a.v.) ufukta belirmeye başlayan bir bulut gördüğünde namazda bile olsa (yapmakta olduğu) işi bırakır, sonra: “Allahümme innî eûzu bike min şerri* hâ = Ey Allahim, (bunun) şerrinden sana sığınırım” derdi. Eğer yağmur yağarsa (o zaman da): “Allahumme sayyiben henîen = Ey Allah’ım, (bu yağmuru) faydalı (bir şekilde inen (bir yağmur) kıl” derdi.

İzah:

Buhari, istiska; Nesaî, İstiska; İbn Mâce, dua; Ahmed b. Hanbel. VI, 41. 90. 119, 129, 138, 166, 190,223.

Metinde geçen “sayyıb” kelimesi “sabe” fiilinden gelmektedir. Gökten inen anlamına gelir. Bu keli­me İbn Mace’nin Sünen’inde “Sin” ile “Seyb” şeklinde rivayet edilmiş­tir. Netice itibariyle aralarında bir fark yoktur.

Bu hadis-i şerif havada beliren bir bulut görünce metinde geçtiği şekilde onun şerrinden Allah’a sığınmanın ve yağmur yağmaya başladığını gö­rünce de yine metinde geçtiği şekilde dua etmenin müstehab olduğuna de­lâlet etmektedir.

İmam Şafiî (r.a.)’nin İbn Abbas (r.a.)’den rivayetine göre; O şöyle der­miş “Rüzgâr estiği zaman Râsûlullah (s.a.v.) dizleri üzerine oturur ve: “Al­lah’ım, onu rahmet kıl azab kılma! Allah’ım, onu rahmet rüzgârı kıl, azab rüzgârı kılma” diye dua edermiş.

“Nitekim o uğursuz günde üzerlerine insanların sökülmüş hurma kütüğü gibi yere seren dondurucu bir rüzgarı devamlı olarak gönderdik.”[Kamer 19-20]

“Ad kavminin başından geçende ibret vardır. Onların üzerine uğ­radığı herşeyi bırakmayıp toza çeviren kuru bir rüzgâr gönder­dik.”[Zâriyât 41-42]

“Rüzgârları aşılayıcı olarak gönderdik de yukardan su indirdik ve sizi onunla suladık.”[Hıcr 22]

“Rüzgârları müjdeciler olarak göndermesi, O’nun varlığının alâ-metlerindendir.”[Rum 46]

Şafiî Rahimetullah munkati’ hadis olarak bir adamdan şöyle bahsetti:

“O,Rasûlullah (s.a.v.)’e fakirliğini şikâyet etti, Râsûlullah (s.a.v.)’de O’na:

Herhalde sen sürgâra sövüyorsun dedi” Şafiî (r.a.):

Rüzgara sövmek kimseye caiz ve uygun değildir. Çünkü o, Allah tealanın itaatkâr bir yaratığı ve askerlerinden bir askeridir. İstediği zaman onu rahmet ve azab haline getirir, dedi.

Check Also

Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD