Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

SUCUDİ’L-KUR’AN BAHSİ

DEVAM: 6. Hayvana Binmişken (Ya da Namaz Hâricinde) Secde (Âyetin)’i İşiten Kimse?

İbn Ömer (r.a.)’dan; demiştir ki: Resûlullah (s.a.v.) bize (içerisinde secde âyeti olan) bir sûreyi okuyup -Râvi îbn Numeyr, “namaz hâricinde” dedi- secde eder, onunla beraber biz de secde ederdik. O kadar ki, bizden bir kimse (kalabalıktan) alnını koymak için yer bulamazdı.

İzah:

Buhârî, sücûdü’l-Kur’ân; müslim, mesâcid; Ahmed b. Hanbel, II, 17.

Bizim parantez arasında verdiğimiz “içerisinde secde âyetiolan” sözü Buhârî’nin rivayetinde metin olarak mevcuttur.

Bir kimsenin secde etmek için alnını koyacak yer bulamamasına sebep, Müslim ve Taberânî’nin açıkça ifâde ettiklerine göre, cemaatin kalabalık ol­ması idi. Taberânî’deki bir rivayette ise, müslümanların birbirlerinin sırtla­rına secde ettikleri belirtilmektedir.

Cemaatin elleri üzerine secde ettiklerini ifâde eden söz, mübalağa için söylenmiş olmalıdır. Maksat, âyeti işiten herkesin secde ettiğine, secdeye var­mayan hiç kimsenin kalmadığına işarettir.