Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

CİHAD BAHSİ

DEVAM: 127. (Harpten Sonra İslam Ülkesine Dönmeden Önce) Düşman Toprağında İken (Ganimetler Arasında Bulunan) Yiyecekleri Yemek Mubahtır

Abdullah b. Muğaffel’den; demiştir ki: Hayber (savaşı) günü atılmış (dolu) bir yağ tulumunu (gördüm) ve varıp onu aldım ve sırtıma attım. Sonra: “Bugün bundan kimseye birşey vermem” dedim, derken (etrafıma) bakındım ve bir de ne göreyim Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem bana gülümseyip duruyor.

İzah:

Buhârî, Farzu’l-Humûs; meğazi; zebâih; Müslim, cihâd; Ahmed b.Hanbel, IV, 86; V,56.

Tîbî*nin açıklamasına göre yağ tulumunu bulan kimse, “Bu­gün bundan kimseye birşey vermeyeceğim” demekle o gün o yağa zaruret derecesinde muhtâc olduğunu ve bu zaruretin kendisini mü’min kardeşlerine tercih edecek kadar elzem olduğunu ifâde et­miştir. Her ne kadar böylesine ihtiyaç içinde bulunan bir kimsenin ihtiyaç duyduğu meselede kendisini mü’min kardeşine tercih etmesi caizse de sözü geçen zat, kendisini tercih ettiği için “…Kendilerinin ihtiyaçları olsa dahi (göç eden yoksul kardeşlerini) öz canlarına tercih ederler…”[Haşr 9] ayet-i kerimesiyle övülen kimselerin faziletinden mahrum kalmıştır. Bununla beraber Rasulü zişan efendimiz onun bu yağa olan zaruri ihtiyacını bildiği için onun bu ha­lini tebessümle karşılamış ve Ebu Davud et-Tayalisi’nin rivayetinden anla­şıldığına göre yağ tulumunu ona vermiştir.