Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

EDEB BAHSİ

124-125. Kölenin (Efendisine Karşı) Samimi Olması Hakkında

Abdullah b. Ömer’den (rivayet edildiğine göre); Rasûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: “Muhakkak ki köle efendisine karşı samimi olup Allah’a ibadetini de güzel yaparsa, onun için iki defa sevap vardır.”

İzah:

Buhari, ıtk; Müslim, eyman; Ahmed II, 20, 102, 142.

“Samimiyet” diye tercüme ettiğimiz “nasaha” kelimesi “nasihat” kökünden alınma olup nasihat edilen kimseye hazz ve nasip toplamak manasına gelir ki bundan murad, halinin iyiliğini istemek, onu noksanlardan kurtarmak ve hilekârlıktan tasfiye etmektir.

Bu rivayetler, köleyi dürüst hareket ederek sahibinin malında samimâ-ne çalışmaya, onu korumaya teşvik etmektedir. Çünkü köle sahibinin ma­lında bir çoban mesabesindedir. Çoban sürüsünden nasıl mes’ulse o da sa­hibinin malından öyle mes’uldur.

İki ecir meselesine gelince, bunun biri sahibine canla başla hizmet et­tiği için, diğeri de Rabbine güzelce ibadet ettiğindendif. Burada “kölenin ecri sahibinin ecrinden fazla olmuyor mu?” diye bir sual hatıra gelebilir-se de Kirmanı bunda bir mahzur olmadığını bildirmiştir. Yahutta bir ci­hetten kölenin ecri fazla, başka cihetten de sahibinin ecri fazla olabilir.

Kölenin memlûk yani nıilk olmakla vasıflandırılması, her köle mem­lûk, yani milk olmadığı içindir. Çünkü köle sözü umumidir. Bütün insan­lar Allah’ın kullan, köleleridir. Fakat herbiri memlûk değildir.