Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

İLİM BAHSİ

DEVAM: 3. İlmi Yazı İle Kaydetmek

Ebû Hureyre (r.a)’den rivayet olunmuştur; dedi ki: Mekke feth edilince Nebi (s.a.v.) ayağa kalktı…

(Ebû Hureyre sözlerine devam ederek) Hz. Nebi’in (orada) okuduğu bir hutbesini anlattı (ve şöyle) dedi: Bunun üzerine Yemen halkından Ebû Şâh denilen birisi ayağa kalkıp; Ey Allah’ın Rasûlü, (bu hutbeyi) bana yazıverin, dedi. (Hz. Nebi de orada bulunan kâtiplerine);

“- (Bunu) Ebû Şâh’a yazıverin” buyurdu.

İzah:

Buhari, ilim, lukata; Ebû Dâvûd, menâsik, diyât; Tirmizî, ilim; Ahmed b. Hanbel, II, 238.

3647 ve 3648 numaralı hadis-i şerifler Hz. Nebi’in hadislerin yazılmasını yasakladığını ifade etmelerine karşılık bu hadis-i şerif Hz. Nebi’in yazılmasına izin verdiğini ifade etmektedir. Bu hadis hakkında İbn Hacer şöyle diyor:

“Bu hadisi şerif zahiren, “Benden bir şey yazmayın. Her kim Kur’an’-dan başka benden bir şey yazarsa onu hemen silsin”[Müslim, zühd] hadis-i şerifine aykı­rı gibi görünmekte ise de bu iki hadisin arasını şu şekilde telif etmek müm­kündür:

1- Hadisleri yazmanın nehyedilmesiyle ilgili yasaklar vahyin inmekte ol­duğu ve Kur’an âyetleriyle hadislerin karışması ihtimali bulunduğu dönem­lere aittir. Hadislerin yazılmasına izin verildiğini ifade eden hadisler ise bu endişenin ortadan kalktığı dönemlere aittir.

2- Yahutta hadislerin yazılmasının yasaklandığını bildiren hadisler, ha­dislerin Kur’an’Ia aynı yere yazılmasıyla ilgilidir. Hadislerin yazılmasına izin verildiğini bildiren hadisler ise hadislerin Kur’an-ı Kerim âyetlerinin yazılı olmadığı yerlere yazılmasıyla İlgilidir.

3- Hadis-i şeriflerin yazılmasına izin verildiğini bildiren hadisler, yazıl­masını yasaklayan hadislerin hükmünü neshetmişlerdir. Bu mevzudaki gö­rüşlerin en sahihi budur.

4- Bazıları da bu’mevzudaki yasağın yazıya güvenip hadisleri ezberle­meye lüzum görmeyen kimselere, iznin ise böyle bir hataya düşmeyenlere ait olduğunu söylemişlerdir. Bu görüşte olanlara göre, hadis yazmanın yasak­landığını bildiren Müslim hadisi merfu değildir; Ebû Saîd el-Hudri’nin sözüdür.