Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

ZEKAT BAHSİ

33. Dilenen’in Hakkı

Hüseyin b. Ali (r.a.)’den; demiştir ki: Resulullah (s.a.v.): “At üzerinde gelse bile, dilenenin hakkı vardır.” buyurdu.

Diğer tahric: Ahmed b. Hanbel, I, 201

AÇIKLAMA:

Nefsini zillete düşürüp isteyen hakkında hüsn-i zanda bulunarak görünürde zengin olup at üzerinde gelse bile, o atın ariyet olduğuna veya borçlu olup zekât alması caiz olduğuna ihti­mal vermeli ve onu boş olarak geri çevirmemelidir.

Bu hadis müslümanlar hakkında hüsn-i zanda bulunmaya ,onlara yar­dım etmeye ve isteyene imkân dahilinde bir şeyler verip onu boş çevirme­meye teşvik etmektedir. Menhel yazan bu konuda şöyle demektedir:

“Bu hüküm, İslâmiyetin ilk asırlarında yaşayan müslümanların duru­muna göredir. Zira onlar Resulullah (s.a.v.)’ın “Muhtaç olmadıkça insan­lardan hiçbir şey isteme. Zira veren el, alan elden üstündür,” hadisiyle “ne zengin ne de sıhhat ve gücü yerinde olana zekât helâl olmaz,” hadis-i şerifiyle amel edip şiddetli bir zaruret içinde olmadıkça istemezlerdi. Ama günümüz dilencileri ise, dilenciliği meslek edinmişlerdir. Tek gayeleri mâl toplamaktır. Binaenaleyh dilenmeleri haram olduğu gibi, halkın onlara vermesi de haramdır.”

Bu hadis hakkında mevdu diyenler olmuşsa da, değişik tariklerden rivayet edilmesi onun mevdu olmadığına delildir. Menli el yazarına göre bu hadis hasendir.

Mahir: İmam Malik mürsel olarak bir benzerini rivayet etmiştir.