Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

HUDUD BAHSİ

DEVAM: 1. Dinden Çıkan Kişi (Mürted) Hakkındaki Hüküm

Sa’d (b.Ebi Vakkas) (r.a) demiştir ki; Mekke’nin fethi gününde Abdullah b. Sa’d b. Ebi Şerh, Osman b. Affan’a sığındı. Osman onu getirip Rasulullah’ın huzurunda durdurttu. ve; Ya Rasulullah Abdullah’ın biatini kabul et (eman ver), dedi. Rasulullah (s.a.v.) başını kaldırıp ona baktı. (Osman r.a bunu) üç kere tekrar etti, Rasulullah (s.a.v.) her seferinde eman vermekten kaçınıyordu. Nihayet üçüncü müracaatından sonra biatini kabul buyurdu (eman verdi). Sonra ashabına dönüp; “İçinizde, ben onun biatından kaçındığımda kalkıp onu öldürecek anlayışlı birisi yok muydu?” buyurdu. Sahabiler: “Ya Rasulullah senin gönlündekini biz bilmiyoruz, gözlerinle bize işaret etseydin ya” dediler. Rasulullah (s.a.v.): “Bir Nebiin hain gözlü olması yakışmaz” buyurdu.

İzah:

Nesai, tahrimu’d-dem; Ebû Davûd, cihad

Hadis-i şeriflerde, irtidat ettiği bildirilen Abdullah b Sad b Ebi Serh) Hz Osman’ın süt kardeşi idi.

O yüzden, efendimizin yanında Abdullah b. Sa’d b. Ebi Serh’e şefaatta bulundu.

Hz. Nebi (s.a.v.) efendimiz önce Abdullah’ın bi’atini kabul etmek istemedi. Ama Hz. Osman’ın ısrarına dayanamayarak kabul etti. Fakat gönlü razı değildi. Onun için sahabilerine: “içinizde ben onun biatinden kaçındığımda kalkıp onu öldürecek anlayışlı birisi yok muydu?” di­yerek tarizde bulundu. Sahabeler de “Ya Rasulullah biz senin gönlünde­kini bilemeyiz, gözlerinle bize işaret etseydinya” karşılığını verdiler. Ra­sulullah (s.a.v.) “Bir Nebiin hain gözlü olması yakışmaz” buyurdu.

Hattabi hain gözlü olmayı; “Özü ile sözünün biri birini tutmaması, için­de bir şey gizleyip dışına başka bir şey aksettirmesi dilini tutup gözüyle işaret etmesi” şeklinde izah etmektedir. Çünkü insan diliyle söyleme­yip gözüyle işaret ederse hıyanet etmiş olur. Bu hıyanet gözden zuhur et­tiği için “hain gözlü” diye ifade edilmiştir.

Bu hadisin delaletinden anlaşıldığına göre; Hz. Nebi (s.a.v.)’in ha­yatında iken irtidat eden bir kimsenin tevbesinin kabulü Rasulullah’m rı­zasına bağlıdır. Çünkü o efendimize eziyet etmiştir. Böyle birisi tekrar iman ederse artık öldürülmez.

Ayrıca bu hadis, Rasulullah’a küfredenin had olarak değil, irtidad se­bebiyle öldürüleceğini söyleyenlerin görüşünü te’yid etmektedir.