Sahih-i Buhari – Zebaih ve Sayd

32. TAVŞAN

حدثنا أبو الوليد: حدثنا شعبة، عن هشام بن زيد، عن أنس رضي الله عنه قال : أنفجنا أرنباً ونحن بمرِّ الظهران، فسعى القوم فَلَغبوا، فأخذتها فجئت بها إلى أبي طلحة، فذبحها فبعث بوركيها، أو قال: بفخذيها إلى النبي صلى الله عليه وسلم فقبلها .

[ 5535 ] Enes r.a.’dan, dedi ki: “Bizler Merru’z-Zahran’da bulunuyor iken bir tavşanın peşine takıldık. Arkadaşlarımız onun peşinden koştular. Fakat ona yetişemediler. Ben o tavşanı yakalayıp onu Ebu Talha’ya getirdim. Ebu Talha o tavşanı keserek uyluklarının üst tarafını -ya da butlarını dedi- Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem’e gönderdi, o da onu kabul etti.”

AÇIKLAMA:

“Merru’z-Zahran”, Mekke’den bir merhale uzakta bir yer adıdır. “Beraberimizde olanlar, peşinden koştular; fakat ona yetişemediler.” Yani yoruldular.

Hadisten Çıkan Sonuçlar

1- Tavşan yemek caizdir. Bu, -ashab-ı kiramdan Abdullah b. Ömer’den, tabiinden İkrime’den, fukahadan Muhammed b. Ebi Leyla’dan mekruh oluşuna dair gelen rivayet müstesna- bütün ilim adamlarının görüşüdür.

2- Avın peşinden gitmek ve onu takip için koşmak caizdir.

3- Av hayvanını yakalayan, onu yakalamakla ona malik olur. Onunla beraber peşinden koşanlar ona ortak olmazlar.

4- Av hayvanı hediye verilebilir ve avcıdan bu hediye kabul edilir. Az miktarda bir şeyi, değeri üstün olan bir kimseye -onun bu işe razı olacağını halinden bildiği takdirde- hediye olarak verebilir.

5- Küçük çocuğun velisi, çocuğun mülkünde olan şeylerde maslahata uygun olarak tasarrufta bulunabilir.