İbn Abdurrezzak – Abdurrezzak

Allah’dan Başka Bir Şeyin Adına Yemin Etmek; “Allah’a Yemin Olsun ki” veya “Ömrüme Yemin Olsun ki” Şeklindeki Yeminler

15933- Ata (b. Ebi Rebah) bildiriyor: Halid b. el-As ve Şeybe b. Osman yemin ettikleri zaman: “Babam üzerine yemin olsun ki” diye yemin ederlerdi. Ebu Hureyre onları babaları üzerine yemin etmekten men etti. Bunun üzerine Şeybe yeminini değiştirerek: “Ömrüme yemin olsun ki” demeye başladı.

Bu sebeple bir kişi Ata’ya: “Ömrüme yemin olsun ki” veya “La hallahi” diye yemin etmekte bir sakınca var mıdır?” diye sordu. Ata: “Bir sakınca yoktur” dedikten sonra Ebu Hureyre’den şu hadisi nakletti: “Allah’ın adından başka bir adla yemin etmedikten sonra bu tür yeminlerin sakıncası yoktur. ”Ömrüme yemin olsun ki” şeklindeki söz de yemin değildir.”

15934- İbn Cüreyc der ki: Bir kişi Ata (b. Ebi Rebah)’a: “Ben Kabe’nin adına veya Allah’ın Kitab’ı adına yemin ettim, bunun hükmü nedir?” diye sorunca: “Bunlar Rab değildirler ve bu söz yemin değildir” karşılığını verdi.

15935- Zühri ve Katade şöyle demişlerdir “Şehadet ederim ki!” veya:

“Yemin ederim!” gibi ifadeler yemin değildir. Ancak kişi yemin etmeden yemin ettim derse yalan söylemiş olur.

15936- Katade hadisi Resulullah’a (Sallallahu aleyhi ve Sellem) dayandırarak der ki: “Ne tağutlar, ne babalarınız ne de emanetler adına yemin etmeyin. “

15937- Muğıre bildiriyor: ibrahım(-i Nehai): “Ömrü ne yemin olsun ki” diye yemin edilmesini mekruh görür ve: “Ömrüme yemin olsun ki” şeklinde yemin etmekte bir sakınca görmezdi. Ma’mer der ki: “Kişinin ”Allah’ın yeminine andolsun ki” diye yemin etmesinde bir sakınca yoktur. Allah Resulü (Sallallahu aleyhi ve Sellem): ”Canım elinde olan (Allah)a yemin olsun ki” şeklinde yemin etmiştir.”

15937- Hasan(-ı Basrı) der ki: “Veymullah (Allah’a yemin olsun)” şeklinde yemin etmekte bir sakınca yoktur. Resulullah da (Sallallahu aleyhi ve Sellem): “Canım elinde olan (Allah)a yemin olsun ki” şeklinde yemin etmiştir.

15938- Muğıre bildiriyor: ibrahım(-i Nehai): “Her neredeyse Allah’a yemin olsun” şeklinde yemin etmeyi mekruh görür, ancak: “Allah’a yemin olsun (Veymullah)” şeklinde yemin etmekte bir sakınca görmezdi.

15939- Amr b. Dinar bildiriyor: İbn Ömer, kişinin: “Her neredeyse Allah’a yemin olsun” şeklinde yemin edilmesini mekruh görürdü.

15940- Abdu Rabbih bildiriyor: Mücahid, kişinin: “Liderimize andolsun” şeklinde yemin edilmesini mekruh görürdü.

15941- Ebu Kılabe’nin bildirdiğine göre Zehdem el-Cermı, İbn Abbas’ın:

“Veymullah (=Allah’a yemin olsun)” şeklinde yemin ettiğini işitmiştir.

15942- Salim’in bildirdiğine göre (babası) İbn Ömer: “Veymullah (=Allah’a yemin olsun)” şeklinde yemin etmiştir. İbn Ömer’in bu şekilde dediği Gaylan b. Seleme’nin rivayetinde geçmektedir.

15943- ibrahim(-i Nehai) der ki: “Kişi yemin etmemiş olsa bile: ”Yemin ettim” derse yemin sayılır.”

15944- İbn Sirin der ki: Ömer b. el-Hattab ve Muaz b. Afra davalaştılar ve Ubey b. Ka’b’ı hakem kıldılar. Ömer b. el-Hattab: “Hakem olanın evine gidilir” dedi ve yanına gittiler. Ubey b. Ka’b, Hz. Ömer’in yemin etmesine hüküm verdi. O da yemin edince Muaz sözkonusu şeyi Hz. Ömer’e verdi.

15945- Muğire’nin bildirdiğine göre ibrahim(-i Nehai): “el-Hamdu lillah’a yemin olsun ki hayır” demeyi mekruh görürdü.

Sonraki sayfa için aşağıdaki link’i kullan:

Kur’an Üzerine Yemin Etmek ve Böylesi Bir Yeminin Hükmü