Muvatta – M U V A T T A

KİTABU’N-NUZUR VE’L-EYMAN

DEVAM: 1. Yürümeyi Adamanın Gereği

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أبِي حَبِيبَةَ قَالَ : قُلْتُ لِرَجُلٍ وَأَنَا حَدِيثُ السِّنِّ مَا عَلَى الرَّجُلِ أَنْ يَقُولَ : عَلَىَّ مَشْيٌ إِلَى بَيْتِ اللَّهِ، وَلَمْ يَقُلْ عَلَىَّ نَذْرُ مَشْيٍ. فَقَالَ لِي رَجُلٌ : هَلْ لَكَ أَنْ أُعْطِيَكَ هَذَا الْجِرْوَ – لِجِرْوِ قِثَّاءٍ فِي يَدِهِ – وَتَقُولُ : عَلَيَّ مَشْيٌ إِلَى بَيْتِ اللَّهِ، قَالَ : فَقُلْتُ نَعَمْ، فَقُلْتُهُ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ حَدِيثُ السِّنِّ، ثُمَّ مَكَثْتُ حَتَّى عَقَلْتُ، فَقِيلَ لِي : إِنَّ عَلَيْكَ مَشْياً، فَجِئْتُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ فَسَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ، فَقَالَ لِي : عَلَيْكَ مَشْيٌ. فَمَشَيْتُ (

Abdullah b. Ebî Habibe’den: Henüz gençtim. Bir adama:

«— Beytullah’a kadar yürüyeceğim, desem de Beytullah’a kadar yürümek bana nezir olsun demesem ne lazım gelir?» diye sordum. Adamın biri de bana elindeki küçük bir salatalığı göstererek:

«— Beytullah’a kadar yürüyeceğim dersen bunu sana vereceğim» dedi. Ben de:

«— Evet, Beytullah’a kadar yürüyeceğim» dedim. Henüz o zamanlar gençtim. Biraz bekledikten sonra durumu anladım. Bana:

«—Yürümen lazım» denildi. Ben hemen Said b. Müseyyeb’e gelerek durumu arzettim, o da bana:

«— Yürümen lazım.» deyince, ben de yürüdüm.

İmam Malik der ki: Bu konuda durum biz Medine’liler ara­sında da aynıdır.