Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

EDEB BAHSİ

DEVAM: 109-110. Kişinin Nesebini Kendi Velilerinden Başka Birine Nisbet Etmesi Hakkında (Gelen Hadisler)

Hz. Enes İbn Malik’den demiştir ki: Ben Rasûlullah (s.a.v.)’ şöyle derken işittim: “Her kim babasından başka bir adam’ın kendi babası olduğunu- iddia ederse yahutta (bir köle) kendisini efendilerinden başkasına nisbet ederse kıyamete kadar Allah’ın laneti sürekli olarak onun üzerine olsun.”

İzah:

Müslim, Itk; Tirmizî, Vesaya; Darimî, siyer: Ahmed b. Hanbel, IV,187, 238, V, 267.

Sarf: Farz olan ibadetler demektir.

Adl: jsa nafüe ibadetlerdir Ancak bunım aksini iddia edenler de vardır. Esmaî’ye göre sarf tevbe, adi de fidye manasına ge­lir. Bazıları “Allah onun hiçbir ibadetini kabul etmez” demek, onun ibadetini rızasıyla kabul etmez, demektir. Fakat Allah ona yine de ibade­tiyle hakkettiği mükafatı verir, demişlerdir.

“Allah’ın laneti” kelimesinden maksat, Allah’ın bir kimseyi rahme­tinden uzaklaştırma ve kovması demektir. Meleklerin ve insanların lane­tinden maksat, bunların bir kimsenin ilâhi rahmetinden uzaklaştırılması için dua etmeleridir.

Kadı îyaz: “Buradaki lanet, kâfire olan lanetten farklıdır. Çünkü bura­daki lanetten maksat bu suçu işleyen kimsenin müstehak olduğu ceza ve azabı görmesidir. Ebedi olarak ilahi rahmetten mahrum kalması anlamın­da değildir. Fakat kâfire yapılan lanet ise ebedi olarak rahmetten mahrum kalması manasında kullanılır” demiştir.