Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

EDEB BAHSİ

165-166. Fiske Taşı (Atmanın Hukmu)

Abdullah b. Mugaffel’den demiştir ki: Rasûlullah (s.a.v.) fiske taşı atmayı yasakladı ve: “O av avlamaz. Düşmanı yaralamaz, ancak göz çıkarır, diş kırar” buyurdu.”

İzah:

Buharî, edeb, teftir sure; Müslim, sayd; Ebû Davud, diyat; Nesaî, kasame; İbn Mace, sayd, mukaddime; Darimî, mukaddime; Ahmed b. Hanbel, IV, 86, V, 46, 54-57.

İbn Mâce’nin rivayetinde, bu hadisin sonunda «Ben S£ma Rasûlullah (s>a.)’m fiske taşı atmayı ya­sakladığım söylüyorum, sen yine de atıyorsun. Artık bundan sonra senin­le koruşmayacağım” sözleri yer almaktadır.

Bu da gösteriyor ki, Rasûlullah (sa.)’in sünnet-i seniyyesine muhalefet­te ısrar eden kişiye küsmek caizdir. “Mümin kişinin, din kardeşine üç-günden fazla küs durması caiz değildir.” mealindeki (4910) numaralı hadis-i şerifin böyle bir dini meseleden dolayı küs kalmaya şümulü yoktur. Hadis-i şerifin ihtiva ettiği diğer bir şer’i hükm de fisketaşı ile vurulan av hayvanının etinin yenmemesidir. Metinde geçen “o avlamaz” cümle­si… bu taşlarla vurulan hayvanların Maide suresinin üçüncü âyetinde ge­çen “mevkûze (sopa ve benzeri şeylerle vurulup Öldürülen hayvan)” ke­limesinin kapsamına girdiğine delâlet eder.