Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

SUNNE BAHSİ

DEVAM: 13. Nebiin Biri Diğerine Tercih Edilemez

Ebu Hureyre’den (şöyle) dedi(ği rivayet edilmiştir): Yahudilerden bir adam “Musa’yı (bütün insanlardan) üstün kılan (Allah)’a yemin olsun” dedi. (Orada bulunan bir) müslüman da elini kaldırıp yahudinin yüzüne vurdu. Bunun üzerine yahudi varıp (durumu) Rasulullah (s.a.v.)’e haber verdi. Hz. Nebi de: “Beni Musa’dan üstün tutmayınız. Çünkü bütün insanlar ölü iken ilk dirilen ben olurum. Bir de bakarım ki Musa, Arş (ın kenarından) tutmuş… Artık Ölenler arasındaydı da benden önce mi dirildi, yoksa Aziz ve Celil olan Allah’ın istisna ettiklerinden miydi? Bilmiyorum” buyurdu.

İzah:

Buhari, rikak; husumat, tevhid. enbiya; Müslim, fedail; Ahmed b. Hanbel, II, 264, III, 41. Benzeri İbn-i Mace, zühd

“(Birinci defa) Sura üflendi, göklerde ve yerde olanıar (korkudan) düşüp bayıldı (lar, yahut öl­düler). Ancak Allah’ın dilediği kaldı. Sonra ona bir daha üflendi, bir­den onlar ayağa kalktılar,bakıyorlar (ne olacağını bekliyorlar)”[Zümer 68] âyet-i kerimesinde de açıklandığı üzere, İsrafil aleyhisselamm Sura birin­ci üflemesiyle yerde ve gökte Allah’ın yaşamasını dilediği kimselerin dı­şında herkes can vermiş olacak. Sura ikinci defa üfürülmesiyle ilk dirileri Hz. Musa olacak. Arkasından Hz. Muhammed (a.s.) dirilecek ve Hz. Mu­sa’yı arşın bir kenarından tutmuş olarak ayakta bekler vaziyette görecek­tir.

Şüphesiz kıyamet gününde herkesten önce dirilme büyük bir fazilettir ve üstünlük sebebidir. Ancak bu kısmi bir üstünlüktür. Umumi üstünlük ise Hz. Fahr-i Kainat efendimize aittir.

Nasıl ki bir insanın herhangi bir vasıfta, mesela cömertlikte diğer in­sanlardan üstün olması, onun insanlara her hususta üstün olmasını gerektirmezse, Hz. Musa’nın da kıyamet gününde herkesten önce dirilmiş ol­ması onun her hususta diğer Nebilerden üstün olmasını gerektir­mez. Bu hususta itibar, genel vasıflaradır. Genel vasıflar itibariyle, üstün­lük ondadır. Bir önceki hadis-i şerifin şerhinde de açıkladığımız gibi me­seleye bu açıdan bakınca, gerçek üstünlük fahr-i kainat efendimizdedir. Fakat tevazu icabı kendi üstünlüğünü dile getirmekten kaçınmıştır.