Hadis Ansiklopedisi Trke Hadis Kaynaklar
SÜNEN EBU DAVUD
ZEKAT BAHSİ
DEVAM: 45. Sıla-i Rahm
Abdullah b. Amr’den; demiştir ki: Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Bakmakla yükümlü olduğu kimseleri ihmal etmesi, kişiye günâh olarak yeter.”
İzah:
Ahmed b. Hanbel, II, 160, 193, 195.
Nebi (s.a.v.), “bakmakla yükümlü olduğu kişilerin nafakasından fazla malı olmadığı halde ecre nail olmak için malım tasadduk eder ve bu yüzden onları ihmal ederse, sevap değil günah kazanır” demek istemiştir. Hadis-i şerifi şöyle anlamak da mümkündür: Kişinin bakmak zorunda olduğu kimselere nafakalarım vermeyip onların zayi olmalarına sebeb olması ona günah olarak kâfidir. Müslim’in başka bir tankla tahrîc ettiği şu hadis de bu mânâyı te’yid etmektedir: Hayseme b. Abdurrahman şöyle dedi:
Biz Abdullah b. Amr ile oturuyorduk. Onun hazinedarı geldi ve (yanımıza) girdi. Abdullah b. Amr:
Kölelere nafakalarını verdim mi?” dedi. O da:
Hayır (vermedim), dedi. Abdullah b. Amr:
Git onlara (nafakalarını) ver. Resûlullah (s.a.v.): “Kişiye, sahip olduğu kimselere nafakasını vermemesi günah olarak yeter” buyurmuştur, dedi.
Bu hadis, bakmakla yükümlü olduğu kişilerin nafakasını tasadduk etmekten sakındırmakta ve böyle yapanların günahının büyüklüğüne işaret etmektedir.