Hadis Ansiklopedisi Trke Hadis Kaynaklar
SÜNEN EBU DAVUD
TIB BAHSİ
DEVAM: 19. Okuma İle Tedavi Nasıl Olur?
(Şu’ayb b. Abdullah b. Amr b. Âs’ın) dedesinden rivayet olunduğuna göre; Rasûlullah (s.a.v.) kendilerine korkudan (kurtulmaları için şu) sözleri öğretirmiş: “Allah’ın gazabından, kullarının şerrinden, şeytanların vesveselerinden ve (onların) bana uğramalarından, Allah’ın tam olan kelimelerine sığınırım.”
(Ravi sözlerine devam ederek dedi ki): Abdullah b. Amr (b.Âs), bu sözleri çocuklarından aklı eren kimselere öğretir, aklı ermeyenlere de yazıp üzerine asardı.
İzah:
Tirmizî, da’avât; Muvatta, şi’r; Ahmed b. Hanbel, II, 181, IV, 57, VI, 6.
Rasûl-i Zîşan Efendimiz, uykusu içerisinde korkan kimselere bu duayı öğrettiği gibi, uykusu kaçıp kendisini uyku tutmayan Halid b. Velid’e de uykusuzluktan kurtulması için yine bu duayı öğretmiştir.[Nevevî, el-Ezkâr, (Çev: Abdülhalık Duran), 125-126.] Bu bakımdan metinde geçen bu dua, uyku içinde ve uyku dışında her türlü korkulu ve sıkıntılı haller için çok tesirli bir şifadır.
Hz. Âişe (r.anha)’nın haber verdiğine göre; Hz. Nebi duayı öğrettikten üç gün sonra Halid Hz. Nebi’in huzuruna gelip, bu duayı okuduktan sonra geceleyin kendisine arız olan korkudan kurtulduğunu söyleyerek teşekkür etmiştir.[Muhammed b. Allan, el-Fütühâlü’r-Rabbâniyye, III, 185-186.]
Metinde geçen “Allah’ın gazabı” kelimesinden maksat, Allah’ın yardımını kesip intikam almasıdır. Şeytanların bir kula musallat olabilmeleri ise ancak Allah’ın ondan yardımım kesmesinden sonra mümkün olur.
Hadİs-i şerifte öğretilen bu dua, “… ve onların yanımda bulunmalarından sana sığınırım Rabbim”[Mu’minûn 98] meâlindeki âyet-i kerimeden iktibas edilmiştir
Bu hadis-İ şerif âyet ve duaların muska şeklinde yazılarak taşınmasının caiz olduğunu söyleyen Hz. Âişe ile Ahmed b. Hanbel ve Şâfiîlerin çoğunluğunun delilidir.
Ancak İbn Abbas, İbn Mes’ud, Hanefîler ve bazı Şâfiîler; nazarlık vb. şeylerin taşınmaması hakkındaki rivayetlere bakarak âyet ve duaları muska şeklinde yazarak takınmanın caiz olmadığını söylemişlerdir.[Seyyid Sabık, Fıkhu’s-Sünne, I, 495-496.]