Sünen-i Ebu Davud – SÜNEN EBU DAVUD

SÜNEN EBU DAVUD

CİHAD BAHSİ

71. Kişinin Parola Kullanması

Semure b. Cündüb (r.a.)’den; demiştir ki: “Muhacirlerin parolası “Abdullah”, Ensâr’ın parolası ise “Abdurrahmân” idi.

İzah:

Beyhâkî es-sünenül-kübrâ, VI, 361.

Şiar; alâmet, parola, muharebe zamanlarında birbirini tanıyıp bilmek için askerlerin kendi aralarında tayin ettikleri alâmet ve tâbirdir. Ashab-ı kiramın birçok muharebelerde şiarları, “emit, emit = Öldür, öldür” kelimesi idi. Düşman kahr ve tenkile muvaffakiyetle­rine tefe’ül için bunu şiar ittihaz etmişlerdi. İnsanların gömleğine ve mut­lak bedenine temas eden libasına ve at kısmının çuluna da şiar denir.[bk. Bilmen Ö. Nasûhi, Hukuk-i İslâmiyye III, 351.] Hz. Nebi devrinde üniforma yoktu. Muhammed (s.a.v.) harp es­nasında kendi askerlerinin silah arkadaşlarını düşmandan ayırması için us­ta bir metod kullanıyordu. Her cihat için bir “şiar” (ayırıcı kelime, paro­la) seçiyor, müslümanlar ferden karşılaştıkları zaman yüksek sesle bunu söylüyorlardı. Bu parola kelimeler, üniformaların görülemeyeceği zaman yani geceleyin dahi fevkalâde kullanışlıydı. Bununla beraber Bedir muha­rebesinde elbiselerde bazı ayırıcı işaretler bahis mevzuudur.[bk. Prof. Dr. Muhammed Hamidullah, İslam Nebii II, 241, 242.] Yukarıda ter­cümesini sunduğumuz ve mevzumuzu teşkil eden hadis-i şerif Hz. Pey­gamberin harp zamanlarında parola kullandığını, muhacirlerin parolasının “Abdullah”, ensarın parolasının da “Abdurrahman” olduğunu ifade et­mektedir. Fakat Münzirî’nin beyânına göre, senedinde el-Haccac b. Ertat bulunduğundan bu hadiste delil olma niteliği yoktur.